zij

Tijdens het dagelijks blokje om met de hond ontmoet je nog al eens dezelfde figuren. Zo is er een dame die ik bijna iedere dag zie. En al wisselen we eigenlijk geen woord, ik ben op haar gesteld geraakt. Donker- en lichtgroen zijn vast haar favoriete kleuren, want dat draagt ze altijd. Soms met een frivool geel stipje. Ze kleedt zich elegant, maar niet vreselijk opvallend. Behalve als ze haar kralen draagt: ze kiest dan bijna altijd voor knalrode! Toch denk je dan nooit ‘rood en groen, boerenfatsoen’. Nee, zij blijft een dame. Ik zag haar eens een keer in een donker hoekje staan. Traag maar onverwacht strekte ze opeens een arm naar voren, tastend naar het licht. Met die gracieus gestrekte arm leek ze wel een koorddanseres!

Maar sinds vandaag kijk ik naar haar met andere ogen. Toen ik haar vanochtend passeerde stak zij lokkend en bijna – vergeef me het woord – hoerig enkele bloemen naar voren. Paarse kelkblaadjes hadden ze en op ieder blaadje stond een dikke gele meeldraad. Een prachtige kleurcombinatie, zeker! Maar geen stamper te bekennen. Zij blijkt een hij. En die kralen dan? Die zijn van zijn nicht. 

(aucuba japonica, kalverbos, delft)