Mokken

Met de daagse dingen blijkt het tot nu toe goed haalbaar om wekelijks tot schrijven te komen. Makkie ook, het hele huis puilt uit van de verhalen. Meestal dringt zich ergens halverwege de week een voorwerp aan me op. ‘Schrijf over mij!’  Afgelopen week waren het de bekers waaruit we koffie & thee drinken. Mooi zijn ze niet te noemen, maar wegdoen is geen optie. Juist vanwege hun eigen verhaal. 

Thee drink ik meestal uit een glazen mok waarin een vroegere directeur mijn naam heeft gegraveerd. Het ding maakte deel uit van een set voor het hele team van circa twintig personen. Weken moet hij er mee bezig zijn geweest, al moet ik bekennen dat ik eigenlijk geen flauw idee heb hoe snel zoiets gaat.

Koffie drink ik het liefst uit de beker met het logo van een bedrijf waar ik in een ver verleden werkte. Dat bedrijf bestaat niet meer onder die naam, het pand waar het huisde is neergehaald omdat het in de weg stond bij de aanleg van de treintunnel. 
Uit de kast van dochterlief komt een beker met de beeltenis van het kersverse koningspaar. Die is fijn voor melk. De mok - die ze kreeg ter gelegenheid van de kroning - sprak haar totaal niet aan. Mij eigenlijk ook niet, maar als ik het ding zie moet ik denken aan de beker met de initialen van Juliana en Bernard van vroeger, thuis. Ook gekregen op school, en dat je daar zomaar iets kreeg, het was voor mij een soort wonder. En ook fijn voor melk. Op marktplaats is-ie nog te koop. Bijna gratis, zegt de adverteerder: €1,00.